{"id":11796,"date":"2026-03-19T14:41:51","date_gmt":"2026-03-19T17:41:51","guid":{"rendered":"https:\/\/vsbstia.org\/?p=11796"},"modified":"2026-03-19T14:41:51","modified_gmt":"2026-03-19T17:41:51","slug":"de-surinaamse-rijstsector-op-een-kruispunt-kiezen-voor-verval-of-de-weg-terug-naar-de-top","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/vsbstia.org\/?p=11796","title":{"rendered":"De Surinaamse rijstsector op een kruispunt: Kiezen voor verval of de weg terug naar de top?"},"content":{"rendered":"

Terwijl de wereldwijde vraag naar voedselzekerheid toeneemt, bevindt de Surinaamse rijstsector zich in een zorgwekkende staat van stagnatie. Waar Suriname in de jaren tachtig nog de trotse koploper van de regio was, zijn we inmiddels gedegradeerd tot achterblijver. De harde realiteit is dat dit niet het gevolg is van pech, maar van een gebrek aan visie en durf om structureel te vernieuwen.<\/span><\/p>\n

De kloof met de regio<\/b>
\n<\/b>Data van de USDA laat zien dat Suriname rond 2007 de aansluiting met buurland Guyana definitief is verloren. Terwijl zij kozen voor groei via internationale kennispartnerschappen, bleven wij steken in verouderde patronen. Het resultaat is pijnlijk: een Braziliaanse boer oogst gemiddeld ruim het dubbele van zijn Surinaamse collega. Waar onze opbrengsten stagneren rond de 4 ton per hectare, behalen moderne systemen in Brazili\u00eb en Uruguay al 8 tot 9 ton. Hoewel de technologie om dit gat te dichten bestaat, maken wij er onvoldoende gebruik van.<\/span><\/p>\n

Het gevaar van de status quo<\/b>
\n<\/b>Het uitblijven van innovatie drijft boeren tot wanhoop, wat leidt tot het ongecontroleerd importeren van zaad over de grens. Dit cre\u00ebert een biosecurity-tijdbom: velden kleuren rood door ongewenste rijstvarianten en de genetische zuiverheid verwatert, wat onze exportpositie direct bedreigt.<\/span><\/p>\n

De crisis beperkt zich niet tot de rijstvelden van Nickerie; de sector is de ruggengraat van een brede economische keten. Als deze sector instort, raakt dat transporteurs, loonwerkers, brandstofleveranciers en de veevoerindustrie. Het wegvallen van lokale bijproducten dwingt veevoerproducenten tot importeren, wat een extra aanslag betekent op onze schaarse vreemde valuta.<\/span><\/p>\n

Een nieuwe visie op ondersteuning en innovatie<\/b>
\n<\/b>Om het tij te keren, moeten we anders gaan kijken naar de rol van financi\u00eble steun. Overheidssteun moet niet langer worden gezien als een simpel noodverband, maar als een strategisch instrument dat in nauwe afstemming met het bedrijfsleven wordt ingezet. Een effectief subsidiebeleid dient als vliegwiel voor modernisering, waarbij de overheid en private actoren gezamenlijk investeren in de werkelijke winstpunten: het laboratorium, de irrigatiekanalen en data-gedreven teeltbegeleiding.<\/span><\/p>\n

Landen als Brazili\u00eb en Guyana bewijzen dat structurele investeringen in R&D via instituten zoals EMBRAPA en FLAR de enige weg zijn naar een gezonde winstmarge. In Suriname heeft ons eigen onderzoeksinstituut ADRON door een gebrek aan middelen en slagkracht de aansluiting verloren. We moeten daarom durven praten over een nieuw model, zoals publiek-private samenwerking of gedeeltelijke privatisering van onderzoek, om sneller en praktijkgerichter te kunnen innoveren.<\/span><\/p>\n

Daarnaast is de waterhuishouding cruciaal; zonder betrouwbare irrigatie en drainage, inclusief projecten zoals Wakay, blijft elke productiviteitsverhoging beperkt. Het is essentieel dat inkomsten die de overheid uit de sector genereert, direct worden geherinvesteerd in de infrastructuur en modernisering van diezelfde sector.<\/span><\/p>\n

De Tweesporenaanpak: Nu of Nooit<\/b><\/p>\n

De VSB Agro Groep stelt een noodzakelijke koerswijziging voor via twee sporen:<\/span><\/p>\n

    \n
  1. Onmiddellijke stabilisatie (De korte klap)<\/b><\/li>\n<\/ol>\n